Het ontstaan van Rhoon

Een verhaal in de stroom van de geschiedenis

Aan het einde van de twaalfde eeuw, toen de Lage Landen nog bestonden uit een lappendeken van moerassen, kreken en ongetemde rivieren, dreef in de brede bocht van de Oude Maas een zandplaat. Het was een plek die nog geen naam droeg, slechts een belofte: vruchtbare grond, als men het water kon bedwingen.

In 1199 kreeg de Zeeuwse jonker Biggo van Duyveland deze zandplaat in pacht van graaf Dirk VII van Holland. Biggo was een man van zijn tijd: ondernemend, vasthoudend en niet bang voor het water dat evenveel gaf als het nam. Hij zag in de zandplaat geen gevaar, maar toekomst.

Met arbeiders, houten palen en eindeloze hoeveelheden klei liet hij de plaat indijken. Het was een daad van durf, want elke dijk in die tijd was een weddenschap tegen de natuur. Maar Biggo won. Binnen de nieuwe dijken ontstond vaste grond, en op die grond liet hij een kasteel bouwen.

Zo werd de zandplaat een nederzetting, en de nederzetting een Heerlijkheid: Rhoon.

Een naam uit het bos

De naam Rhoon — vroeger vaak geschreven als Roon — is een samentrekking van Roden, wat “gerooid bos” betekent. Het vertelt iets over de omgeving: dit was land dat door mensenhanden uit het woud was gesneden.

In 1230 duikt de naam voor het eerst op in de bronnen als Ecclesia de Roden, de kerk van Roden. Tegen 1299 wordt het Roeden. De nederzetting groeide langzaam, maar gestaag, beschermd door dijken en het kasteel dat als een wachter over de Oude Maas stond.

De ramp die alles veranderde

Maar de middeleeuwen waren een tijd waarin water en land voortdurend met elkaar streden. In 1421 kwam de beruchte Sint-Elisabethsvloed, een van de grootste natuurrampen uit de Nederlandse geschiedenis.

De dijken braken. Het water steeg. Dorpen verdwenen. En ook het kasteel van Biggo’s nakomelingen werd door de golven verzwolgen.

Toch gaf Rhoon niet op. Op de resten van het oude kasteel verrees later een nieuw bouwwerk: het huidige Kasteel van Rhoon, dat nog altijd herinnert aan de veerkracht van de bewoners.

Een ridderhofstad met wisselende heren

Rhoon was officieel een ridderhofstad, een adellijk bezit dat aanzien en rechten met zich meebracht. Daardoor wisselde het regelmatig van eigenaar — soms door huwelijk, soms door verkoop, soms door politieke verschuivingen.

De familie Van Duyveland, die het dorp had gesticht, hield het bezit eeuwenlang vast. Maar in 1683 verkocht Heer Pieter van Duyvelant van Rooden de ridderhofstad. Daarmee eindigde de lijn van de familie die Rhoon had doen ontstaan.

Een erfenis in het landschap

Wie vandaag door Rhoon wandelt — tussen de Dorpsdijk, Oud-Rhoonsedijk en Werkersdijk — loopt in feite door het hart van Biggo’s oorspronkelijke Heerlijkheid. De dijken, het kasteel, de structuur van het dorp: ze dragen allemaal de echo van die eerste indijking in 1199.

Rhoon is daarmee niet zomaar een dorp, maar een tastbare herinnering aan de eeuwenlange strijd tegen het water, aan adellijke ambities, en aan de mensen die het land vormgaven met lef en doorzettingsvermogen…

__________________________________________________________________________________________________

 

Het verhaal van Kasteel van Rhoon

Een baken aan de rand van het water

In de eerste helft van de 15e eeuw, toen Holland nog worstelde met de gevolgen van stormvloeden, politieke twisten en de voortdurende strijd om land op het water te winnen, verrees in het jonge dorp Rhoon een nieuw symbool van macht en herstel. Het was 1432 toen de familie Van Duyvelant, leenheren van de Heerlijkheid Rhoon, besloot een versterkte donjon te bouwen op een plek die nog doordrongen was van verlies.

Elf jaar eerder had de Sint-Elizabethsvloed van 1421 het oude kasteel weggevaagd. De vloed had het hele gebied rond de Maas en de Grote Waard herschapen tot een drassige, onherbergzame wildernis. Waar ooit akkers lagen, klotste nu water. Waar huizen stonden, dreven wrakhout en herinneringen. Toch kozen de Van Duyvelants ervoor om juist hier opnieuw te bouwen — als een daad van vastberadenheid én als een signaal dat de Heerlijkheid Rhoon niet zou verdwijnen in de golven van de geschiedenis.

Een kasteel in de middeleeuwse dorpskom

Het nieuwe kasteel verrees in wat nu Rhoon-Noord is, midden in de oude dorpskern. De Dorpskerk stond er al, net als het Huis te Pendrecht, en samen vormden zij een kleine maar trotse nederzetting op een zandrug die net hoog genoeg lag om de vloed te overleven. Het kasteel werd het hart van deze gemeenschap — een plek waar recht werd gesproken, waar boeren hun pacht kwamen brengen en waar reizigers bescherming vonden.

Tuinarchitectuur door de eeuwen heen

Rond het kasteel groeide in de eeuwen daarna een landschap dat de smaak van opeenvolgende eigenaren weerspiegelde. De Engelse tuin, met zijn slingerpaden en romantische zichtlijnen, ademt de 18e- en 19e-eeuwse fascinatie voor natuurlijke landschappen. De Baroktuin daarentegen, met zijn strakke vormen en symmetrie, verwijst naar een tijd waarin orde en controle de idealen van de elite waren.

Het Kasteelbos vormt een groene mantel om het geheel heen, terwijl iets verderop het Rhoonse Bos werd aangelegd — een moderne herinterpretatie van het oude jachtgebied de Huyters, waar heren en gasten ooit te paard door het kreupelhout joegen op reeën en klein wild.

De Bentinck-periode: elegantie en vernieuwing

Toen het kasteel in handen kwam van de familie Bentinck, kreeg het een nieuwe façade. De voorzijde werd opgeknapt en voorzien van ramen in Empirestijl — een mode die vanuit Frankrijk overwaaide in de Napoleontische tijd. Strakke lijnen, grote glasvlakken en een ingetogen monumentaliteit gaven het kasteel een uitstraling die paste bij de nieuwe tijdgeest.

De achterzijde bleef echter trouw aan haar middeleeuwse wortels: trapgeveltjes, torentjes en een silhouet dat nog altijd doet denken aan de donjon die ooit de dijken en polders moest verdedigen.

Binnen: kunst, ambacht en verhalen

Wie het kasteel binnentreedt, merkt meteen dat de geschiedenis niet alleen in steen is vastgelegd, maar ook in kunst en ambacht. In de Oude Keuken staat een imposante schouw, rijk versierd met houtsnijwerk dat scènes uit het dagelijks leven en symbolische figuren toont. Het is het soort werk dat generaties ambachtslieden hun vakmanschap liet doorgeven.

De toegangshal wordt gedomineerd door een grote eikenhouten trap — breed, statig en gemaakt om indruk te maken op bezoekers. Langs de muren en in de zalen bevinden zich vrouwenfiguren en Arabesk-motieven, echo’s van kunststromingen die via handel, diplomatie en mode hun weg vonden naar Hollandse adellijke huizen.

Een levend monument

Zo staat het Kasteel van Rhoon vandaag de dag niet alleen als een bouwwerk uit 1432, maar als een gelaagd monument waarin elke eeuw zijn eigen sporen heeft achtergelaten. Het is een plek waar de strijd tegen het water, de macht van adellijke families, de veranderende smaak van tuinarchitecten en de stille schoonheid van ambachtelijk werk samenkomen.

Een kasteel dat begon als een daad van herstel na een ramp, en dat uitgroeide tot een blijvend ankerpunt in het landschap en de geschiedenis van Rhoon…

__________________________________________________________________________________________________

Het verhaal van Boudijn van Duyveland
en zijn nazaten

EERSTE GENERATIE

1. Boudijn van Duyveland

 

Een edelman in een tijd van ontginning en machtsspel

Boudijn van Duyveland leefde in de tweede helft van de 12e eeuw, een periode waarin het graafschap Holland nog volop in ontwikkeling was. De macht van de graven breidde zich uit over de delta van Maas en Rijn, terwijl lokale edelen — vaak afkomstig uit families die hun naam ontleenden aan eilanden, polders of ontginningen — een cruciale rol speelden bij het bestuur en de inrichting van het land.

Tot deze groep behoorde Boudijn van Duyveland, een lid van een familie die vermoedelijk haar oorsprong had op of rond het eiland Duiveland in Zeeland. Zijn naam duikt op in verband met de vroege geschiedenis van Pendrecht en Katendrecht, gebieden die toen nog bestonden uit veen, kreken, dijken en kleine nederzettingen.
–

Familiebanden en positie

Hoewel de bronnen schaars zijn, wordt aangenomen dat Boudijn de broeder was van Biggo van Duyveland, een edelman die op 21 januari 1199 een belangrijke aankoop deed bij de graaf van Holland. Biggo kocht toen, mede namens zijn neven, het land onder Pendrecht — inclusief:

• de tienden (kerkelijke belastingopbrengsten),
• het collatierecht (het recht om een pastoor te benoemen),
• het ambacht (het lokale bestuur),
• én het recht om een kasteel of slot te bouwen en dijken aan te leggen.

Dat Biggo deze aankoop deed “ten behoeve van hemzelf en zijn neven” wijst erop dat Boudijn reeds was overleden vóór deze datum. Zijn zoon of zonen behoorden tot de erfgenamen die Biggo vertegenwoordigde.

Deze transactie toont dat de familie Van Duyveland behoorde tot de regionale elite: zij waren nauw betrokken bij de ontginning, bescherming en bestuurlijke inrichting van het gebied dat later zou uitgroeien tot de polders rond Rotterdam.
–

Een leven in een veranderend landschap

Tijdens Boudijns leven was het gebied rond Pendrecht en Katendrecht nog grotendeels een grenszone tussen water en land. De 12e eeuw was een tijd van grootschalige ontginningen:
Veengebieden werden drooggelegd, dijken werden aangelegd, ambachten ontstonden als bestuurlijke eenheden en adellijke families kregen van de graaf rechten in ruil voor hun investeringen in landaanwinning en verdediging.

Boudijn maakte deel uit van deze generatie edelen die letterlijk en figuurlijk het land vormgaven. Zijn familie had zowel economische belangen (tienden, grondbezit) als bestuurlijke verantwoordelijkheden (collatierecht, ambachtelijke macht).

Hoewel er geen directe documenten van zijn hand bewaard zijn, is zijn positie af te leiden uit de rechten die zijn familie bezat en uit de rol die zijn broer Biggo speelde.
–

Huwelijk en nageslacht

Boudijn was gehuwd met een vrouw van wie de naam niet is overgeleverd — een veelvoorkomend verschijnsel in bronnen uit deze periode, waarin vrouwen vaak slechts zijdelings worden genoemd tenzij zij zelf erfgenamen waren.

Uit dit huwelijk werd in ieder geval één zoon geboren:

• Willem ute Duvelant (Volgt 2)
  Zijn naam toont de voortzetting van de familienaam en duidt erop dat de lijn Van Duyveland zich in Holland verder ontwikkelde. Willem vertegenwoordigt de generatie die profiteerde van de aankoop van 1199 en die mogelijk betrokken was bij de verdere ontginning en versterking van het gebied rond Pendrecht.

–

Overlijden en nalatenschap

Boudijn overleed vóór 21 januari 1199, waarschijnlijk nog in de jaren 1190. Zijn dood markeert het moment waarop zijn broer Biggo de verantwoordelijkheid op zich nam om de familiebelangen veilig te stellen door de aankoop van Pendrecht en de bijbehorende rechten.

Hoewel Boudijn zelf slechts fragmentarisch in de bronnen verschijnt, vormt hij een belangrijke schakel in de vroege geschiedenis van de Van Duyvelands — een familie die een rol speelde in de vorming van het landschap en de bestuurlijke structuren van wat later het gebied rond Rotterdam zou worden.

Zijn nalatenschap leeft voort in de lijnen van zijn zoon Willem en in de geschiedenis van de ambachten Pendrecht en Katendrecht, waar zijn familie de basis legde voor eeuwen van bewoning, bestuur en landontwikkeling…

__________________________________________________________________________________________________

TWEEDE GENERATIE

2. Willem ute Duvelant 

 

Een erfgenaam in een tijd van verandering

Willem ute Duvelant werd geboren omstreeks 1185, in een periode waarin het graafschap Holland zich snel ontwikkelde. De delta van Maas en Rijn was een gebied van voortdurende strijd tegen het water, maar ook van economische groei, ontginningen en de opkomst van lokale adellijke families die hun macht baseerden op landbezit, dijken en ambachten.

Willem was de zoon van Boudijn van Duyveland, een edelman die behoorde tot een familie met wortels in de regio rond Duiveland en die zich in de 12e eeuw had gevestigd in het gebied van Pendrecht en Katendrecht. Zijn jeugd viel in een tijd waarin het landschap nog grotendeels bestond uit veen, kreken en jonge dijken — een wereld waarin adellijke families letterlijk het land vormgaven.

 

Onmondig in 1199: een cruciaal moment

In 1199 was Willem nog onmondig, wat betekent dat hij jonger dan ongeveer 14 jaar was. Dit detail is historisch belangrijk, omdat het verklaart waarom zijn oom Biggo van Duyveland op 21 januari 1199 namens zichzelf én zijn neven een grote aankoop deed van de graaf van Holland:
Het land onder Pendrecht, de tienden, het collatierecht, het ambacht en het recht om er een kasteel of slot te bouwen en dijken aan te leggen.

Deze aankoop was niet alleen een investering, maar ook een daad van bescherming: Biggo borgde hiermee de familiebelangen totdat Willem en eventuele andere neven volwassen zouden worden. Het toont dat Willem behoorde tot een familie die een belangrijke rol speelde in de bestuurlijke en economische ontwikkeling van het gebied.
–

Een edelman in wording

Hoewel er geen directe documenten van Willem zelf bewaard zijn, kunnen we zijn positie goed reconstrueren:

• Hij was erfgenaam van een familie die actief betrokken was bij de ontginning van Pendrecht en Katendrecht.
• Hij groeide op in een omgeving waar dijken, waterbeheer en landrechten centraal stonden.
• Zijn volwassen leven viel in de vroege 13e eeuw, een tijd waarin de Hollandse graven hun macht uitbreidden en lokale edelen steeds meer verantwoordelijkheden kregen.

Het is aannemelijk dat Willem, eenmaal volwassen, een rol speelde in het beheer van de familiebezittingen en de uitvoering van de rechten die in 1199 waren verworven.
–

Huwelijk en nageslacht

Willem was gehuwd met een vrouw van wie de naam niet is overgeleverd — een veelvoorkomend verschijnsel in bronnen uit deze periode, waarin vrouwen vaak alleen worden genoemd wanneer zij erfgenamen waren.

Uit dit huwelijk werd in ieder geval één zoon geboren:

• Boudijn Willems Duvelant (± 1230 – > 1311) (Volgt 3)
  Zijn naam volgt de middeleeuwse traditie waarin de voornaam van de vader als patroniem wordt gebruikt.
  Dat hij de naam Boudijn draagt, wijst op een eerbetoon aan zijn grootvader en op de continuïteit van de familielijn.
  Deze zoon vormt de volgende schakel in de ontwikkeling van de familie Van Duyveland in het gebied rond Pendrecht.
  –

Nalatenschap

Hoewel Willem zelf slechts fragmentarisch in de bronnen verschijnt, is zijn historische betekenis duidelijk:

• Hij vertegenwoordigt de generatie die volwassen werd ná de grote aankoop van 1199.
• Hij erfde een positie die nauw verbonden was met landrechten, dijkbouw en lokale macht.
• Zijn zoon zette de familielijn voort in een regio die in de eeuwen daarna zou uitgroeien tot een van de dichtstbevolkte en economisch belangrijkste gebieden van Holland.

Willem ute Duvelant staat daarmee symbool voor de overgang van een pionierende generatie (zijn vader en oom) naar een generatie die de vruchten plukte van de ontginningen en bestuurlijke structuren die in de late 12e eeuw waren gelegd…

__________________________________________________________________________________________________

DERDE GENERATIE

__________________________________________________________________________________________________

VIERDE GENERATIE

4. Pieter van Roden

Ook bekend als Pieter van Ernemuiden

 

Een edelman op het kruispunt van Holland en Zeeland

Pieter I van Roden, geboren rond 1260, leefde in een periode waarin het graafschap Holland en de Zeeuwse eilanden sterk in ontwikkeling waren. De 13e eeuw was een tijd van ontginningen, dijkbouw en de groei van ambachten — bestuurlijke eenheden die de basis vormden voor lokaal gezag.

Pieter stamde uit een familie die al generaties lang actief was in dit grensgebied tussen water en land. Zijn vader, Boudijn Willems ute Duvelant, was zowel ambachtsheer van Rhoon als bezitter van een aanzienlijk ambacht op Duveland. Zijn moeder, Machteld van Malsen, bracht banden mee met een invloedrijke familie uit de Betuwe.

Pieter erfde dus een netwerk van macht, land en bestuurlijke rechten dat zich uitstrekte van Zuid-Holland tot Zeeland.

De dubbele naam: Van Roden en Van Ernemuiden

Dat Pieter zowel “van Roden” als “van Ernemuiden” wordt genoemd, is veelzeggend:

• Van Roden verwijst naar zijn Hollandse bezittingen of verblijfplaats, mogelijk een gebied of ambacht dat later in andere toponiemen is opgegaan.
• Van Ernemuiden wijst op een sterke band met Arnemuiden (Ernemuiden) in Zeeland, een opkomende handelsplaats in de 13e en 14e eeuw.

Het gebruik van meerdere herkomstnamen was typisch voor edelen die in verschillende regio’s land, rechten of bestuurlijke functies hadden.
–

Ambachtsheer van Rhoon

In 1311 wordt Pieter vermeld als ambachtsheer van Rhoon, waarmee hij de rol van zijn vader voortzette.

Als ambachtsheer had hij aanzienlijke verantwoordelijkheden:

• toezicht op de lokale rechtspraak,
• beheer van dijken en waterwerken,
• benoemingsrechten binnen de kerk (collatierecht),
• en inkomsten uit tienden en grondgebruik.

Zijn vermelding in 1311 is het laatste zekere levensteken, wat betekent dat hij na 31 juli 1311 nog in leven was.
–

Huwelijk en gezin

Pieter was gehuwd met een vrouw van wie de naam niet is overgeleverd — een veelvoorkomend verschijnsel in middeleeuwse bronnen, waarin vrouwen vaak alleen worden genoemd wanneer zij erfgenamen waren.

Uit dit huwelijk werd in ieder geval één zoon geboren:

• Boudijn van Roden (± 1260 – > 1311) (Volgt 5)
  Deze zoon zou de volgende generatie vormen in de lijn die uiteindelijk leidde tot de latere heren van Rhoon en de families die het gebied eeuwenlang bestuurden.
  –

Nalatenschap

Pieter I van Roden staat in de genealogie van de Van Duyveland‑lijn als een schakel tussen twee werelden:

• de Hollandse ambachten rond Rhoon,
• en de Zeeuwse handels- en ontginningsgebieden rond Arnemuiden.

Zijn leven weerspiegelt de mobiliteit en veelzijdigheid van de regionale adel in de late 13e en vroege 14e eeuw. Hij erfde de bestuurlijke macht van zijn vader, behield de banden met Zeeland, en droeg de familielijn verder in een tijd waarin het landschap van Zuid-Holland en Zeeland voortdurend veranderde door menselijk ingrijpen en de strijd tegen het water…

__________________________________________________________________________________________________

VIJFDE GENERATIE

5. Boudijn van Roden

 

Een edelman in een turbulente eeuw

Boudijn van Roden, geboren rond 1290, leefde in een tijd waarin het graafschap Holland werd gekenmerkt door politieke spanningen, lokale machtsstrijd en voortdurende uitdagingen rond waterbeheer. Hij stamde uit een gevestigde adellijke familie: de Van Rodens, ook bekend onder de oudere naam Van Duvelant, die al generaties lang ambachten bestuurden in Zuid-Holland en Zeeland.

Zijn vader, Pieter van Ernemuiden, had zowel Hollandse als Zeeuwse banden, en Boudijn erfde daarmee een netwerk van landrechten, bestuurlijke functies en regionale invloed.
–

1321: Ballingschap — een teken van conflict

In 1321 wordt Boudijn vermeld als balling. Ballingschap was in de middeleeuwen een zware maatregel, meestal opgelegd door de graaf of door een regionale rechtbank. Het kon voortkomen uit:

• politieke conflicten tussen adellijke families,
• betrokkenheid bij lokale twisten,
• of een misdrijf dat volgens het gewoonterecht tot verbanning leidde.

De vroege 14e eeuw was een periode van spanningen tussen de Hoeken en Kabeljauwen — facties die de Hollandse politiek decennialang zouden beheersen. Hoewel Boudijns ballingschap niet expliciet aan deze strijd wordt gekoppeld, past het wel in de bredere context van adellijke rivaliteit en machtsverschuivingen.

Opmerkelijk is dat zijn ballingschap hem niet blijvend uitsloot van macht.
–

Ambachtsheer van Rhoon (1321–1340)

Ondanks zijn verbanning in 1321 wordt Boudijn in hetzelfde jaar én in de daaropvolgende decennia vermeld als ambachtsheer van Rhoon. Dit toont dat:
Zijn ballingschap tijdelijk was, hij snel in genade werd aangenomen of dat zijn ambachtsheerlijke rechten zó stevig verankerd waren dat hij ze behield ondanks politieke tegenslag.

Als ambachtsheer had hij aanzienlijke verantwoordelijkheden:
Toezicht op rechtspraak en lokale orde, beheer van dijken en waterwerken, inkomsten uit tienden en grondgebruik en benoemingsrechten binnen de kerk (collatierecht).

Zijn bestuur viel in een periode waarin het gebied rond Rhoon steeds verder werd bedijkt en ingericht, en waarin de ambachtsheer een cruciale rol speelde in de bescherming tegen overstromingen.
–

Huwelijk en nageslacht

Boudijn trouwde met Alverade van Wendelnesse, dochter van Gilles van Wendelnesse.

De familie Van Wendelnesse was een invloedrijke regionale familie, waarschijnlijk met bezittingen in de omgeving van Voorne of Putten. Dit huwelijk was strategisch:
Het verbond twee families met bestuurlijke macht, het versterkte Boudijns positie na zijn ballingschap en het zorgde voor een bredere steunbasis in de regio.

Alverade overleefde haar echtgenoot aanzienlijk: zij wordt nog vermeld na 6 maart 1373, wat betekent dat zij bijna dertig jaar langer leefde dan Boudijn.

Uit het huwelijk met Alverade werd in ieder geval één zoon geboren:

• Pieter I van Roden (Volgt 6)
  Hij zou de familielijn voortzetten en de volgende generatie vormen in de reeks ambachtsheren van Rhoon. Zijn naam bevestigt de continuïteit van de Van Roden‑lijn in het gebied.
  – 

Overlijden en nalatenschap

Boudijn overleed vóór 3 januari 1347, wanneer hij in bronnen als overleden wordt vermeld. Zijn dood markeert het einde van een periode waarin hij, ondanks politieke tegenslag, een centrale rol speelde in de ontwikkeling van Rhoon.

Boudijn van Roden is een sleutelpersoon in de geschiedenis van Rhoon:
Hij overbrugde een periode van politieke onrust,  behield en versterkte de positie van zijn familie in het ambacht, verbond de Van Rodens met de Van Wendelnesses, wat hun regionale invloed vergrootte en zijn bestuur viel in een cruciale fase van dijkbouw en polderontwikkeling.

Zijn leven weerspiegelt de veerkracht van middeleeuwse edelen die, ondanks conflicten en ballingschap, hun macht wisten te behouden en door te geven aan de volgende generatie…

__________________________________________________________________________________________________

ZESDE GENERATIE

6. Pieter I van Roden

 

Een ambachtsheer in een tijd van groei en consolidatie

Pieter I van Roden werd rond 1320 geboren als zoon van Boudijn van Roden en Alverade van Wendelnesse, twee families die stevig verankerd waren in de bestuurlijke elite van Zuid-Holland. Zijn jeugd viel in een periode waarin het graafschap Holland zich herstelde van interne twisten en waarin de ambachten — zoals Rhoon — steeds belangrijker werden als bestuurlijke en economische eenheden.

De Van Rodens behoorden tot de families die al generaties lang betrokken waren bij dijkbouw, landbeheer en lokale rechtspraak. Pieter erfde daarmee een rol die zowel prestige als verantwoordelijkheid met zich meebracht.
–

Ambachtsheer van Rhoon

Tussen 1360 en 1369 wordt Pieter vermeld als ambachtsheer van Rhoon, waarmee hij de lijn van zijn vader en grootvader voortzette.

Als ambachtsheer had hij een centrale positie in het lokale bestuur:
Hij hield toezicht op de rechtspraak, beheerde de dijken en waterwerken, inde tienden en pachtgelden en had invloed op kerkelijke benoemingen via het collatierecht.

De jaren 1360 waren een tijd van groeiende stabiliteit in Holland, onder het bewind van graaf Willem V en later Albrecht van Beieren. In deze periode werden veel polders verder ontwikkeld en verstevigd, en de ambachtsheer speelde daarin een sleutelrol.

Pieter moet dus actief betrokken zijn geweest bij het beheer en de uitbreiding van het gebied dat later de kern van Rhoon zou vormen.
–

Beleend met veenland

In 1368 werd Pieter beleend met een stuk veenland. Dit is een belangrijk detail, want veenontginningen waren in de 14e eeuw een bron van aanzienlijke inkomsten én van bestuurlijke invloed.

Het bezit van veenland betekende:
Controle over turfwinning (een belangrijke brandstof), uitbreiding van het familiebezit en versterking van zijn positie binnen de regionale adel.

Het toont dat Pieter niet alleen een bestuurlijke rol had, maar ook actief investeerde in de economische ontwikkeling van het gebied.
–

Huwelijk en nageslacht

Pieter trouwde vóór 25 augustus 1360 met Belij, een vrouw van wie de achtergrond niet is overgeleverd. Dat haar naam wél bewaard is gebleven, is opvallend — veel vrouwen uit deze periode blijven anoniem in de bronnen.

Het huwelijk moet strategisch zijn geweest, zoals gebruikelijk in adellijke kringen:
Het versterkte familiebanden, zorgde voor continuïteit van de lijn en borgde de bestuurlijke positie van de Van Rodens.

Uit het huwelijk met Belij werd in ieder geval één zoon geboren:

• Boudijn van Roden (Volgt 7)
  Hij zou de familielijn voortzetten en de volgende generatie vormen in de reeks ambachtsheren van Rhoon.
  – 

Overlijden en nalatenschap

Pieter overleed vóór 26 januari 1378, wanneer hij in de bronnen als overleden wordt vermeld. Zijn dood markeert het einde van een periode waarin de Van Rodens hun positie in Rhoon verder consolideerden.

Pieter I van Roden staat in de geschiedenis van Rhoon als een figuur die:
De bestuurlijke traditie van zijn familie voortzette, investeerde in land en veenontginning en het ambacht Rhoon door een relatief stabiele periode leidde.

Zijn leven weerspiegelt de rol van de regionale adel in de 14e eeuw: families die het landschap vormden, de dijken bewaakten en de basis legden voor de dorpen en polders die eeuwen later nog steeds herkenbaar zijn…

__________________________________________________________________________________________________

ZEVENDE GENERATIE

7. Boudijn van Roden

 

Een ambachtsheer in de nadagen van de middeleeuwen

Boudijn van Roden werd rond 1350 geboren als zoon van Pieter I van Roden en Belij, in een periode waarin het graafschap Holland zich langzaam herstelde van de pestgolven van de 14e eeuw en waarin de regionale adel een steeds grotere rol speelde in het beheer van polders, dijken en ambachten.

De familie Van Roden behoorde tot de gevestigde bestuurlijke elite van het eiland IJsselmonde. Al generaties lang waren zij betrokken bij het bestuur van Rhoon en bij de ontginning van omliggende polders. Boudijn groeide dus op in een omgeving waar landrechten, waterbeheer en lokale rechtspraak de kern vormden van adellijke macht.
–

Ambachtsheer van Rhoon

Tussen 1380 en 1399 wordt Boudijn vermeld als ambachtsheer van Rhoon, waarmee hij de traditie van zijn voorouders voortzette.

Zijn ambachtsheerschap viel in een periode van politieke spanning tussen de Hoeken en Kabeljauwen, maar ook van economische groei door turfwinning, landbouw en handel. Rhoon lag strategisch aan de Oude Maas, waardoor het ambacht een belangrijke rol speelde in regionale verbindingen.
–

Beleend met de polder Zwaardijk

In 1393 werd Boudijn beleend met de polder Zwaardijk, inclusief de tienden, de hoge en lage heerlijkheid en het dijkgraafschap.

Deze belening is veelzeggend. Het betekende dat Boudijn volledige rechtsmacht had over het gebied, verantwoordelijk was voor de dijken en waterveiligheid. En hij ontving  aanzienlijke inkomsten uit landbouw en tienden.

De polder Zwaardijk vormde een belangrijk onderdeel van het middeleeuwse landschap rond Rhoon. De belening toont dat Boudijn niet alleen een bestuurlijke rol had, maar ook actief betrokken was bij de economische en infrastructurele ontwikkeling van het gebied.
–

Huwelijk en nageslacht

Boudijn trouwde met Willemina Vranc Dirc Zaijendr, dochter van Vranck Dirc Zaijsz, schout van Kethel en Lijsbeth Dircs van Matenesse, afkomstig uit een invloedrijke familie met wortels in het gebied rond Schiedam en Rotterdam.

Dit huwelijk versterkte de positie van de Van Rodens aanzienlijk, want het verbond hen met de bestuurlijke elite van Kethel én met de oude familie Van Matenesse, die al in de 13e eeuw een prominente rol speelde in de regio.

Het was een strategische alliantie die de invloed van de Van Rodens uitbreidde naar de noordelijke delen van het eiland IJsselmonde en de omgeving van Schiedam.

Uit het huwelijk met Willemina werd in ieder geval één zoon geboren:

• Pieter II van Roden (Volgt 8)

Hij zou de familielijn voortzetten en de volgende generatie vormen in de reeks ambachtsheren van Rhoon.
– 

Overlijden en nalatenschap

Boudijn overleed vóór 28 oktober 1408, wanneer hij in de bronnen als overleden wordt vermeld. Zijn dood markeert het einde van een periode waarin de familie Van Roden haar macht in Rhoon en omgeving verder consolideerde.

Boudijn van Roden staat in de geschiedenis van Rhoon als een figuur die het ambacht door een periode van politieke onrust leidde, zijn familiebezit uitbreidde met de polder Zwaardijk en via zijn huwelijk de invloed van de Van Rodens verbond met Kethel en Matenesse.

Zijn leven weerspiegelt de rol van de regionale adel in de late middeleeuwen: families die het landschap vormden, de dijken bewaakten en de bestuurlijke structuren schiepen die eeuwenlang standhielden…

__________________________________________________________________________________________________

ACHTSTE GENERATIE

8. Pieter II van Roden

Alias: Pieter ute Duvelant

Een edelman tussen twee tijdperken

Pieter II van Roden werd rond 1380 geboren in een familie die al eeuwenlang een bestuurlijke rol vervulde in het gebied rond Rhoon, Pendrecht en de eilanden van de Maasdelta. Hij was de zoon van Boudijn van Roden en Willemina Vranc Dirc Zaijendr, en erfde daarmee een netwerk van landrechten, bestuurlijke functies en adellijke connecties die zich uitstrekten van IJsselmonde tot Kethel en Matenesse.

Zijn leven overspant een periode waarin Holland zich ontwikkelde van een middeleeuws graafschap naar een vroeg‑stedelijke samenleving met groeiende handelssteden zoals Dordrecht en Rotterdam. Pieter stond precies op dat kruispunt.
– 
_-

Ambachtsheer van Rhoon

Vanaf 1411 wordt Pieter vermeld als ambachtsheer van Rhoon, een functie die hij tot 1437 bekleedde. Daarmee trad hij in de voetsporen van zijn vader, grootvader en overgrootvader.

Zijn ambachtsheerschap viel in een periode van politieke spanning tussen de Hoeken en Kabeljauwen, maar ook van economische groei door handel, turfwinning en landbouw. Rhoon lag strategisch aan de Oude Maas en speelde een rol in de verbinding tussen Dordrecht, Rotterdam en Zeeland.
– 

Schepen van Dordrecht

In 1445 wordt Pieter vermeld als schepen van Dordrecht — een prestigieuze functie in de oudste stad van Holland.

Dit is veelzeggend, want Dordrecht was in de 15e eeuw het economische en juridische centrum van het graafschap.
Schepenen waren leden van het stadsbestuur en hadden aanzienlijke invloed op handel, rechtspraak en stedelijke politiek.
Dat een ambachtsheer van Rhoon deze functie bekleedde, toont de aanzienlijke status van de Van Rodens.

Het laat zien dat Pieter niet alleen een regionale edelman was, maar ook actief deelnam aan het stedelijke bestuur van Holland.
–

Huwelijk en nageslacht

Pieter trouwde vóór 28 februari 1414 met Adriane Dierc Zaijendr van der Lee, dochter van Dirc Zaij Goeswijnsz van der Lede, baljuw van Schiedam en schout van Katwijk en Katrijn, bastaarddochter van Dirc van Wassenaer, lid van een van de oudste en invloedrijkste adellijke geslachten van Holland.

Dit huwelijk was strategisch én prestigieus:
Het verbond de Van Rodens met de bestuurlijke elite van Schiedam en Katwijk.
Via Katrijn werd de familie verbonden met de machtige Van Wassenaers, die al sinds de 12e eeuw een prominente rol speelden in Hollandse politiek en ridderschap.
Het versterkte de positie van de Van Rodens in zowel stedelijke als landelijke netwerken.

Uit het huwelijk met Adriane werden in ieder geval twee kinderen geboren:

• Wilhelmina Pietersdr van Rhoon
  Leefde tot circa 1480. Hoewel er weinig over haar bekend is, wijst haar naam erop dat zij verbonden bleef met het ambacht Rhoon en mogelijk een rol speelde in de overdracht van familiebezit via huwelijk.
• Pieter III van Roden
  Opvolger van zijn vader als ambachtsheer van Rhoon. Hij trouwde met Margriet Gerritsdr Storms van Weena, afkomstig uit een familie met banden in het gebied rond Weena (bij Rotterdam).
  Uit dit huwelijk werd één zoon geboren, waarmee de Van Roden‑lijn werd voortgezet in de 16e eeuw.
  –

Overlijden en nalatenschap

Pieter II overleed vóór 26 september 1454, wanneer hij in de bronnen als overleden wordt vermeld. Zijn dood markeert het einde van een lange bestuurlijke carrière die zowel Rhoon als Dordrecht omvatte.

Pieter II van Roden is een sleutelpersoon in de geschiedenis van Rhoon en de Van Roden‑dynastie:
Hij leidde het ambacht door een periode van groei en politieke verandering, hij verbond de familie met de stedelijke elite van Dordrecht.
Via zijn huwelijk bracht hij de Van Rodens in contact met de machtige families Van der Lede en Van Wassenaer.
Hij vormde de brug tussen de middeleeuwse ambachtsheren en de meer vroeg‑moderne bestuurders van de 15e en 16e eeuw.

Zijn leven toont hoe regionale adel zich aanpaste aan een veranderende wereld — van dijkgraaf en landheer naar stedelijk bestuurder…

15. Jan Philipsz Vermaat

Marktschipper tussen Spijkenisse en Rotterdam, erfgenaam van een schippersdynastie

 

__________________________________________________________________________________________________

ZESTIENDE GENERATIE

16. Cornelus Jansze Vermaat

Marktschipper, dorpsbewoner en voortzetter van een eeuwenoude schipperslijn

Geboorte en afkomst

Cornelus Jansze Vermaat werd geboren in 1663 en gedoopt op 1 juli 1663 in Spijkenisse.
Hij was de zoon van Jan Philipsz Vermaat, marktschipper op de route Spijkenisse–Rotterdam en van Claasje Pieters Landmeter, afkomstig uit Biert en verbonden met families die actief waren in handel en landbouw.

Cornelus groeide op in een familie die al generaties lang het water als levensader kende. De Vermaat‑lijn was stevig verankerd in de schipperscultuur van Voorne‑Putten, waar handel, vervoer en marktschipperij het dagelijks leven bepaalden.
–

Marktschipper te Spijkenisse

Cornelus volgde het beroep van zijn vader en grootvader en werd marktschipper te Spijkenisse.
Marktschippers waren onmisbare schakels in de regionale economie.

Het beroep vereiste kennis van getijden, vaargeulen, sluizen en handelspatronen. Cornelus moet een vertrouwd gezicht zijn geweest op de Maas en in de havens van Spijkenisse en Rotterdam.

Huwelijk en nageslacht

Rond 1690 trouwde Cornelus in Spijkenisse met Margriet Jans Barrevelt.
Gedoopt op 22 augustus 1666 te Strijen, overleden op 24 december 1719 te Spijkenisse.
Zij was een dochter van Jan Jansz Barreveld en Leentje Hendriksdr van der Linden.

Het huwelijk verbond twee families die actief waren in de regionale handel en landbouw. Margriet bracht bovendien banden mee met Strijen, een gebied dat nauw verbonden was met de handel over het water.

Samen kregen zij vier kinderen die de Vermaat‑naam stevig voortzetten in de 18e eeuw:

• Jan Cornelisz Vermaat (1691–1739)
  De oudste zoon, die de naam van zijn grootvader droeg. Hij leefde tot 1739 en zette de familielijn voort in Spijkenisse.
• Helena Cornelisdr Vermaat (1693–1768)
  Bereikte een hoge leeftijd en leefde tot diep in de 18e eeuw, een periode van economische bloei in de Republiek.
• Philip Cornelisz Vermaat (1699–1764) (Volgt 17)
  Gehuwd met Jannetje Huibrechts Villerius. Samen kregen zij negen kinderen, waarmee deze tak van de familie bijzonder omvangrijk werd.
• Margarietje Cornelisdr Vermaat (1704 – <1768)
  Overleed vóór 1768. Haar naam wijst op een vernoeming naar haar moeder.

Overlijden en nalatenschap

Cornelus overleed op 14 februari 1727 in Spijkenisse, op 63‑jarige leeftijd. Hij maakte de overgang mee van de late Gouden Eeuw naar een periode van economische stabilisatie en veranderende handelsstromen. Zijn leven weerspiegelt de continuïteit van families die generaties lang verbonden bleven met het water en de regionale handel.

Cornelus Jansze Vermaat staat in de genealogie van Spijkenisse als een vierde generatie marktschipper, een erfgenaam van een schippersdynastie die teruggaat tot de 16e eeuw.
Hij was een man die de Vermaat‑naam stevig verankerde in de 18e eeuw en de vader van kinderen die de familie verspreidden over Spijkenisse, Strijen en omliggende dorpen.

Zijn leven vormt een belangrijke schakel in de lange lijn van Vermaat‑voorouders…

 

__________________________________________________________________________________________________

ACHTTIENDE GENERATIE

18. Francina Vermaat

Moeder van een grote Hekelingse familie, erfgename van de Vermaat‑ en Villerius‑lijnen

 

Geboorte en afkomst

Francina Vermaat werd geboren op 1 september 1754 in Spijkenisse.
Zij was de dochter van Philip (Fulp) Cornelisz Vermaat en van Jannetje Huibrechts Villerius.

Via haar vader stamde zij af van een eeuwenoude schippersfamilie uit Spijkenisse en Poortugaal. Via haar moeder behoorde zij tot de Villerius‑familie, welgestelde boeren op de Welplaat, een vruchtbaar gebied tussen Spijkenisse en de Oude Maas.

Francina groeide dus op in een omgeving waar landbouw, veeteelt en handel over water samenkwamen.
–

Huwelijk en nageslacht

Francina trouwde met Pleun Bastiaan de Raat.
Geboren 1745, gedoopt 9 mei 1745 te Hekelingen, overleden 28 februari 1827 aldaar.
Hij was de zoon van Bastiaan Cornelisz de Raet en Maaiken Pleunen Pruijmstraet.

De familie De Raat was al generaties lang aanwezig in Hekelingen en omgeving, actief in landbouw, ambachten en lokale bestuurstaken. Het huwelijk tussen Francina en Pleun verbond twee sterke regionale families.

Samen vestigden zij zich in Hekelingen, waar zij een groot gezin stichtten dat een belangrijke rol zou spelen in de dorpsgemeenschap.

Het echtpaar kreeg een indrukwekkend grote kinderschare — 15 kinderen — waarvan velen volwassen werden en grote families stichtten. Zij vormen de basis van talloze De Raat‑takken in Voorne‑Putten en de Hoeksche Waard.
Kinderen van Francina Vermaat en Pleun Bastiaan de Raat:

• Maijke Pleune de Raat (1776–1830)
• Philip de Raat (1777–1867)
  Bereikte een uitzonderlijk hoge leeftijd van 90 jaar.
• Bastiaan Pleunsz de Raat (1778–1851)
• Jan Pleunen de Raad (1780 – <1827)
• Jannetje Pleuntie de Raat (1782–1841) (Volgt 19)
  Gehuwd met Maarten Braat. Uit dit huwelijk 11 kinderen — een zeer omvangrijke tak.
• Maria de Raat (1784–1873)
  Leefde tot op hoge leeftijd.
• Lijdia de Raad (1786–1825)
• Janna de Raad (1786–1873)
  Waarschijnlijk tweeling met Lijdia.
• Cornelis de Raad (1788 – <1790)
  Overleed jong.
• Francina de Raad (1789–1871)
  Vernoemd naar haar moeder.
• Cornelis de Raadt (1790–1840)
  Vernoemd naar de eerder overleden Cornelis.
• Kaatje de Raat (1792–1878)
  Bereikte een zeer hoge leeftijd.
• Huibrecht de Raat (1793–1831)
  Vernoemd naar grootvader Huibrecht Villerius.
• Margrietje de Raat (1795–1877)
  Leefde tot in de late 19e eeuw.
• Pleuntje de Raat (1797 – >1827)
  Vernoemd naar haar vader Pleun.

Overlijden en nalatenschap

Francina overleed op 19 maart 1822 in Hekelingen, 67 jaar oud. Zij maakte de overgang mee van de late Republiek, via de Franse tijd, naar het vroege Koninkrijk der Nederlanden.

Pleun overleefde haar vijf jaar en overleed in 1827.

Francina Vermaat verbond de Vermaat‑lijn (schippers en handelaren) met de Villerius‑lijn (welgestelde boeren).
Via haar huwelijk met Pleun de Raat werd zij de moeder van een van de grootste De Raat‑families in de regio.
Haar kinderen en kleinkinderen verspreidden zich over Hekelingen, Spijkenisse, Zuidland en de Hoeksche Waard.

Francina staat daarmee als een stevige pijler in de familiegeschiedenis…

 

__________________________________________________________________________________________________

ACHTTIENDE GENERATIE

18. Jannetje Pleuntie de Raat

Hekelingse boerendochter, Overschiese matriarch en moeder van een omvangrijke Braat‑familie

Geboorte en afkomst

Jannetje Pleuntie de Raat werd gedoopt op 23 juni 1782 in Hekelingen.
Zij was de dochter van Pleun Bastiaan de Raat en Francina Philips Vermaat.

Via haar moeder stamde zij af van de Vermaat‑familie, een oude schippers‑ en boerenfamilie uit Spijkenisse. Via haar vader behoorde zij tot de De Raat‑familie, die al generaties lang in Hekelingen actief was in landbouw en ambachten.

Jannetje groeide op in een agrarische gemeenschap waar grote gezinnen, familiebedrijven en lokale verbondenheid centraal stonden.

 

Huwelijk en nageslacht

Op 30 april 1808 trouwde Jannetje in Hekelingen met Maarten Braat.
Gedoopt op 30 maart 1777 te Hekelingen, overleden 18 januari 1827 te Overschie.
Hij was een zoon van Klaas Braat en Jaapje van Driel.

De familie Braat was een bekende boeren‑ en ambachtsfamilie in Voorne‑Putten en later in Overschie. Na hun huwelijk verhuisden Jannetje en Maarten naar Overschie, waar zij een groot gezin stichtten en waar Maarten actief was in het agrarische en ambachtelijke dorpsleven.

Het echtpaar kreeg een grote kinderschare. Veel van hun kinderen bereikten volwassen leeftijd en stichtten omvangrijke families in Overschie, Delfshaven, Schiebroek en omliggende dorpen.
Kinderen van Jannetje Pleuntie de Raat en Maarten Braat:

• Klaas Braat (1808–1808)
  Overleed als zuigeling.
• Pleun Braat (1809–1874) (Volgt 19)
  Gehuwd met Neeltje van der Wilk. Uit dit huwelijk 7 kinderen. Deze tak werd stevig verankerd in Overschie.
• Japie Braat (1812–1836)
  Overleed jong, 24 jaar oud.
• Francina Braat (1812–1874)
  Tweelingzus van Japie. Gehuwd op 5 april 1846 te Overschie met Cornelis Laay.
• Klaas Braat (1814–1826)
  Overleed op 12‑jarige leeftijd.
• Aaltje Braat (1815–1875)
  Gehuwd 1e met Pieter Hoogerbrugge, bouwman.
  Na zijn overlijden 2e gehuwd met Johannes Hoogerbrugge, zijn broer. Een typisch voorbeeld van 19e‑eeuwse familie‑allianties binnen agrarische gemeenschappen.
• Jan Braat (1815–1853)
  Timmerman en herbergier. Gehuwd met Maria Jacoba van Leeuwen. Samen kregen zij 4 kinderen.
• Joost Braat (1818–1854)
  Gehuwd met Antje van den Berg. Samen 5 kinderen.
• Pleuntje Braat (1820–1912)
  Bereikte de uitzonderlijke leeftijd van 92 jaar. Gehuwd met Dirk van der Kooy, bouwman.
• Leendert Braat (1821–1885)
  Agrariër. Gehuwd met Lijntje Hoogerwaard. Samen 7 kinderen.
• Philip Braat (1823–1827)
  In het overlijdensregister vermeld als Philip Braad. Overleed op 4‑jarige leeftijd.

 

Overlijden en Nalatenschap

Jannetje overleed op 9 juli 1841 in Overschie, 59 jaar oud. Zij maakte de overgang mee van de late Republiek naar het Koninkrijk der Nederlanden en leefde in een periode van grote veranderingen in landbouw, bestuur en dorpsleven.
Jannetje Pleuntie de Raat was een verbinder van twee grote families: De Raat en Braat.
Zij was de moeder van een omvangrijke en invloedrijke Braat‑generatie, een stammoeder van talloze nakomelingen die zich verspreidden over Overschie, Delfshaven, Schiebroek en Rotterdam.

Haar kinderen en kleinkinderen vormden een belangrijk deel van de 19e‑eeuwse dorpsgemeenschappen in de regio…

 

__________________________________________________________________________________________________

NEGENTIENDE GENERATIE

19. Pleun Braat

Timmerman, bouwman en stamvader van een grote Hazerswoudse familie

 

Geboorte en afkomst

Pleun Braat werd geboren op 17 februari 1809 in Overschie en gedoopt op 22 oktober 1809 in dezelfde plaats. Hij was de zoon van: Maarten Braat en Jannetje Pleuntie de Raat.

Via zijn moeder stamde Pleun af van de families De Raat en Vermaat, bekende boeren‑ en schippersfamilies uit Hekelingen en Spijkenisse. Via zijn vader behoorde hij tot de Braat‑familie, die al generaties lang actief was in landbouw en ambachten.

Beroep: timmerman en bouwman

Pleun werkte als timmerman en bouwman (boer/landbouwer).

Deze combinatie kwam veel voor in de 19e eeuw: timmerwerk bood zekerheid in de wintermaanden, terwijl landbouw en veeteelt het gezinsinkomen aanvulden. Zijn verhuizing van Overschie naar Hazerswoude past in een bredere beweging van families die in de 19e eeuw nieuwe landbouwgebieden opzochten in de Rijnstreek en de droogmakerijen.

Huwelijk en nageslacht

Op 3 april 1842 trouwde Pleun in Overschie met Neeltje van der Wilk.
Geboren 5 mei 1818 te Capelle aan den IJssel, overleden 2 augustus 1896 te Hazerswoud.
Zij was een dochter van Ary van der Wilk en Grietje Boom.

De familie Van der Wilk was een bekende naam in Capelle en omgeving, vaak verbonden met landbouw en ambachten. Het echtpaar vestigde zich in Hazerswoude, waar zij een groot gezin stichtten.
Kinderen van Pleun Braat en Neeltje van der Wilk:

• Maarten Braat (1842–1901) (Volg Het Verhaal van Braat vanaf nr. 10)
  Geboren 1 december 1842. Beroep: bouwman. Overleden 24 december 1901 te Haarlemmermeer. Gehuwd met Antje van der Akker. Uit dit huwelijk 6 kinderen.
• Grietje Braat (1844-1893)
  Geboren 19 januari 1844 te Hazerswoude. Overleden 14 oktober 1893 aldaar. Gehuwd met Gerrit de Kruijff.
• Jannetje Braat (1845–1939)
  Geboren 17 februari 1845 te Hazerswoude. Overleden 10 januari 1939 te Waddinxveen. Gehuwd met Leendert Koetsier.
• Neeltje Braat (1846–1931)
  Geboren 25 april 1846 te Hazerswoude. Overleden 20 februari 1931 te Benthuizen. Gehuwd met Arie Adriaan van der Velde.
• Arie Braat (1854–1854)
  Geboren 15 maart 1854, overleden 1 december 1854 te Hazerswoude.
• Jaapje Braat (1855–1878)
  Geboren 20 februari 1855 te Hazerswoude. Overleden 22 november 1878 te Oudshoorn. Gehuwd met Paulus den Hertog.
• Fransijntje Braat (1857–1899) Geboren 17 november 1857 te Hazerswoude. Overleden 16 december 1899 aldaar. Gehuwd 1e met Leendert Goldberg. Na zijn overlijden 2e gehuwd met Adriaan Hendrikus Goldberg, broer van Leendert. Adriaan hertrouwde later met Adriana van Velde.

Pleun Braat was een verbinder van Overschie en Hazerswoude, een timmerman en bouwman die zijn gezin een stabiele basis gaf.
Hij was de stamvader van meerdere Braat‑takken in Hazerswoude, Benthuizen, Oudshoorn, Waddinxveen, Haarlemmermeer en Zevenhuizen.

Zijn kinderen en kleinkinderen verspreidden zich en speelden een belangrijke rol in de agrarische en ambachtelijke gemeenschappen van de 19e eeuw…

Volg verder Het Verhaal van Braat vanaf nr.10

 

Pagina’s met bronvermeldingen:
Heren van Rhoon – JohnOoms.nl
Genealogie Vermaat – JohnOoms.nl
Genealogie De Raat – JohnOoms.nl
Genealogie Braat – JohnOoms.nl

__________________________________________________________________________________________________